Altijd op de hoogte

Nieuwsberichten

Verhalen

Tijdens onze diensten op zondag maar ook in onze wekelijkse nieuwsbrief laten we mensen aan het woord die graag willen vertellen hoe God in hun leven werkt. We willen deze verhalen graag met u delen.

Jan en Trudi van Tilborgh

jan en trudi rondHallo, wij zijn Jan en Trudi, 75 en 73 jaar. Wij komen uit Brabant waar we 35 jaar geleden een doe-het-zelfzaak hadden. 

Trudi vertelt dat ze destijds in de ellende zaten met weinig inkomen. “We hadden de winkel, en de opvoeding van de kinderen. Ik zag het dikwijls niet meer zitten. Mijn broer wilde op een zondag langs komen, maar we hadden geen geld voor eten. Ik heb wel eens met de handen omhoog gestaan zo van: ‘Wat moeten we?’. Maar onze deur stond altijd voor iedereen open: vriendjes, logees. En we hebben het gered.” Weinig mensen wisten van onze zorgen. We hebben dit destijds maar met een paar goede vrienden gedeeld. We wilden niet dat te veel mensen zouden weten dat het niet goed ging met de zaak omdat mensen dan niet meer zouden komen. Wij gingen destijds naar een protestantse gemeente in Sprang-Capelle waar het heel anders werkte dan nu bij De Rank. Er was daar weinig binding. Er werd niet gedeeld wat er achter de voordeur gebeurde. Ook onze kinderen hebben lang niet geweten van de moeilijkheden. Lees hier het hele geloofsverhaal van Jan en Trudi.

 

Tamara Dubbelman

tamara 2Mijn naam is Tamara. Ik ben 36 jaar en woon in Bunschoten samen met mijn man Wouter. Graag wil ik met jullie het verhaal delen over mijn adoptie. Ik kom uit Sri Lanka en ben door mijn Nederlandse ouders geadopteerd toen ik, volgens de papieren, 3 weken oud was. Tegelijkertijd werden er ook andere kinderen geadopteerd via dezelfde organisatie, Stichting Kind & Toekomst. Ik kom uit de illegale kinderhandel en daarom is het niet zeker of mijn geboortedatum klopt. Op mijn 18e jaar ben ik met mijn ouders naar Sri Lanka gegaan. Ik was deze eerste keer waanzinnig onder de indruk van het land zelf. Het is niet, zoals ik dacht, leeg en woestijnachtig zoals ik me Afrika inbeeld. Maar het was tropisch en bosrijk en heel divers. We zijn in Sri Lanka op zoek gegaan naar mijn biologische moeder. Dit ging lastig. Er werd moeilijk gedaan over de papieren die we hadden en ook de communicatie ging heel anders dan in Nederland. We ontdekten dat mijn moeder niet meer woonde op de plek die in de gegevens stond. Verder kwamen we niet veel te weten tijdens deze reis. Lees hier het hele geloofsverhaal van Tamara Dubbelman.

Riek Werkman 2Riekie Werkman

Daar ging ik dan, glijdend en glibberend op mijn fiets door de straten naar Kanaleneiland. Er lag aangereden sneeuw op de weg en vandaag ijzelde het ook nog. Ik ga op bezoek bij Riekie Werkman. Een paar weken geleden is ze 80 geworden. Ik word hartelijk welkom geheten. De telefoon ging. “Ik moet even opnemen hoor”, zei Riekie. “Helemaal prima, neem je tijd”, zei ik. Het was de internist uit het ziekenhuis. Tijdens het gesprek vertelde Riekie aan de arts dat ze met God over haar gezondheidssituatie had gesproken. Zomaar, zonder blikken of blozen zei ze dat. Dat zou ik denk ik niet gedurfd hebben. “Dat is iets van de laatste jaren”, vertelt ze me later. “Vroeger deed ik dat ook niet zomaar”. Er is hoop om te groeien, ons leven lang. We gaan allebei op een bank zitten en Riekie begint te vertellen. Over haar doop, toen ze 21 jaar was, op 2 juni 1962. Ze ging toen in Arnhem naar de kerk bij de Zweedse broedergemeenschap, Philadelphia. Riekie was doodsbang voor water, maar haar doop ging goed en daarna is ze nooit meer bang geweest voor water. Daarna ging ze naar de Pinksterzending. Dit was haar eerste echte kerk. Veel mensen uit deze kerk kwamen uit Nieuw-Guinea. In deze kerk was ze actief betrokken bij de jeugdgroep en ook bij het werk van zuster Alt. Zuster Alt heeft de bundel Glorieklokken samengesteld. Glorieklokken 36 is het dooplied van Riekie. Ze begint het refrein te zingen met de woorden: “Ik ben een kind van God.” Ook heeft ze Bijbelstudies en boeken van zuster Alt helpen vermenigvuldigen en verspreiden. En kledingpakketten klaargemaakt die werden verstuurd naar Indonesië. Lees hier het hele geloofsverhaal van Riekie Werkman.

esther 2Bidden en vasten

Onlangs gingen wij met een groepje mensen bidden en vasten voor de Rank. Erg opwindend klinkt dat niet, en niet – of heel weinig – eten is best vervelend, dus waarom zou je zoiets doen? Wij deden het omdat in de Bijbel op vasten altijd grote doorbraken volgden. We willen graag meer van Gods kracht zien in de Rank. Dus kwamen we ’s morgens en ’s avonds bij elkaar om samen God te zoeken. Al snel bleek, dat we begonnen waren aan een bijzonder avontuur met God. In de loop van de tien dagen werd Zijn aanwezigheid steeds meer voelbaar, totdat we avonden hadden waarop we bijna niet meer konden ophouden met Hem aanbidden. Het was zo heerlijk om samen bij Hem te zijn, en er was zoveel vrede. Jezus zei: ‘Dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen’, en dat merkten we: zo dichtbij Hem stroomt volop leven. Daarbij ging het niet alleen over de gemeente, maar ging Hij met iedereen aan de slag met iets waarvoor genezing, hulp of wijsheid nodig was. Vasten zwaar? Ja, soms was het pittig. Maar na acht dagen zeiden wij al tegen elkaar: wanneer gaan we dit weer doen?

De eerste dagen waren het lastigst: je lijf moet even schakelen als je gaat vasten. Maar zelfs die dagen merkte iedereen al dat dingen veranderden in positieve zin. Iemand die zich al een tijdlang moe voelde, merkte dat die moeheid van haar afviel. Iedereen merkte dat de stress van alledag wegviel. De meeste van ons moesten gewoon werken, dus in dat opzicht was er niets veranderd, maar waar God meer ruimte krijgt, komt vanzelf meer rust. Elke keer dat we samenkwamen, was het alsof Hij op één van ons inzoomde, steeds iemand anders, en iets aanraakte waar die persoon Zijn hulp voor nodig had. Pijn kwam eruit en Zijn troost bracht genezing. Een lastige familiesituatie kwam op tafel en in gebed werd opeens helder wat er moest gebeuren. Iemand durfde in de veilige setting iets kwetsbaars te delen, waardoor liefde van God en mensen daarbij konden komen. Iemand anders ontdekte de kracht van aanbidding en ging de dingen bij andere activiteiten anders indelen, met het gevolg dat God ook daar veel krachtiger kon werken. Over de gemeente leidde God ons eerst in schuldbelijdenis: om meer van Gods kracht te zien, moet eerst worden opgeruimd wat in de weg staat. Zijn we als gemeente werkelijk bereid alles op te geven om Jezus te volgen? Willen we in alles Zijn wil doen, zodat Hij ruimte krijgt om in onze levens te werken en door ons heen te laten zien Wie Hij is? Waar dat nog niet zo is, is berouw op zijn plaats. Maar dan vergeeft Hij ook. Daarna was het feest. Zijn aanwezigheid was sterker merkbaar dan alle avonden daarvoor. Toen we voor Hem zongen, ging de hemel open. We denken vaak dat we zoveel nodig hebben en zoveel willen, maar Hijzelf is de grootste rijkdom die er is. Al het andere komt dan wel goed. Dit avontuur gunnen we iedereen. We hopen in de toekomst vaker te gaan bidden en vasten, en wie weet wil jij dan meedoen! Esther Zwaan

Elise 2 rondMag het ook niet goed gaan?

Op deze plek lees ik vaak prachtige, hoopvolle verhalen over de gave dingen die God doet in mensenlevens. Prachtig om te lezen en hoopgevend. Toch maken de stukjes ook weleens iets anders bij mij los. Mag het ook niet goed gaan met iemand? Wat is de plek van het lijden in ons geloof? Binnen de westerse seculiere visie op de dingen wordt lijden beschouwd als een onderbreking van de vrijheid om op de manier te leven die ons het gelukkigst maakt. Natuurlijk willen we dat het goed met ons gaat en daar is op zich niets mis mee. Maar als het niet goed gaat, mag dat er dan ook zijn? We doen graag alsof het goed met ons gaat en we willen zo graag klaarstaan voor ‘de ander’. Prachtig! Wij zijn er als kerk voor anderen. Maar wat nu al het onszelf betreft? Wat nu als je eigenlijk op instorten staat omdat je alle ballen in de lucht probeert te houden? Wat nu als je twijfelt aan God? Wat nu als je huwelijk onder druk staat? Wat nu als je bedrijf al heel lang niet goed loopt? Wat nu als je maar blijft hangen in de ene zonde waarvan je weet dat je er mee moet stoppen? Wat nu als je te maken hebt met lijden waar je zelf helemaal niets aan kunt doen? Laatst gebeurde er iets bijzonders in de dienst. Iemand gaf me een hand en vroeg; “he, hoe is het?” Ik antwoordde: “nou, eigenlijk niet zo goed”. Toen een verbaasde blik, want bij veel mensen is het antwoord op die vraag: “goed hoor, druk!” of iets van die strekking. De reactie was: “oh, nou, uhm, met mij eigenlijk ook niet zo…”  Helaas eindigde het gesprek hier omdat de dienst begon. Ik voelde me opgelucht; ik ben niet de enige waar het niet goed mee gaat. Ik ben blij met de dappere mensen die in al hun kwetsbaarheid open durven te zijn over hun moeilijkheden. Die hierover willen delen tijdens een avondmaalsdienst of tijdens de koffie. Pas als we open durven zijn, komt er ruimte. Kunnen we samen huilen en bidden. Merken we dat de ander ook moeiten heeft. Juist in onze eigen zwakheden, leren we de diepte van Gods genade kennen. 

hanneke 2 rondAnders zijn en anders voelen...

Nu bijna tien jaar geleden, ben ik na twee jaar verkering te hebben gehad, getrouwd. Maar de droom die ik van een huwelijk had, kwam niet uit. Nu zo’n drie jaar geleden ben ik gescheiden, na zeven jaar worstelen in het huwelijk. Zowel het huwelijk als de scheiding en de periode daarna hebben een enorme impact op mijn leven gehad. Er was niets meer van mijzelf over en ik zat in een diep donker dal, waarin ik echt dagen had dat ik de moed wilde opgeven en niet snapte waarvoor ik het allemaal deed. Lees hier het hele getuigenis van Hanneke van Driel.

Herman 2 rondZijn weg is de beste…

“Met 120 km per uur reed ik in juli vlakbij Amersfoort toen ik merkte dat ik mijn zicht verloor. Ik onderscheidde nog wel licht en donker van elkaar maar zag verder helemaal niets meer. Rechts van mij reden vrachtauto’s wist ik en ineens merkte ik dat ik, zonder iets geraakt te hebben, op de vluchtstrook was beland en vlakbij de afslag van Vathorst de auto in het gras parkeerde. Ik ben uitgestapt en ben op de achterbank gaan zitten aan de rechterkant van de auto met de deur open en moest overgeven. Ik voelde me erg beroerd en ben op de bijrijder stoel gaan zitten en heb de stoel iets achteruit gedraaid.” Lees hier het hele getuigenis van Herman Dees.

 

Samenkomsten

Utrecht

Utrecht

Leidsche Rijn

Leidsche Rijn

Rivierenland

Rivierenland

Persian Baptist Church

Persian Baptist Church